Já, það kom að því að við mæðgurnar myndum gerast túristar. Við gengum um miðborg Oslóar í dag skoðandi hina og þessa hluti. Við lögðum af stað heiman frá okkur og löbbuðum upp á Alexander Kiellands plass, þaðan sem allar áttir heimsins eiga uppruna sinn.
Alexander Kiellands plass er sem sagt efsti hlutinn á græna blettinum sem er vinstra megin við götuna okkar sem er á kortinu á tenglinum hér rétt fyrir ofan, púff, það gat ekki verið skýrara :).
Komnar á Alexander Kiellands plass ákváðum við að labba niður eftir Waldemar Thranes gate þar til við fundum loks tröppur til þess að fara upp á götuna fyrir ofan, því þar er skólinn hennar. Við skoðuðum aðeins skólann að utan eins og sönnum túristum sæmir, áður en við héldum til baka, niður tröppurnar og áfram niður Waldemar Thranes gate. Þegar við loks komum að Ullevålsveien skoðuðum við Markúsarkirkju í eitt augnablik og ég með miklum gáfusvip spurði Lóu litlu hvort hún hefði nokkurn tíma séð innbyggða kirkju áður (shrug). Ég meinti að sjálfsögðu sambyggða, því kirkjan var hluti af húsalengjunni, en manni verður stundum fótaskortur á tungunni, svoleiðis er það bara.
Við fundum kaffihús í grenndinni og áðum um stund. Ragnheiður Lóa fékk sér dýrindis eplaköku á meðan ég var í hollustunni með saltbrauð[1] með salati.
Síðan var gengið sem leið lá niður Ullevålsveien og alveg sama hvað ég stakk uppá að beygja inn hinar eða þessar hliðargötur, þá vildi Lóa bara labba þessa götu á enda, sem var bara fínt, því við enduðum slétt beint niður í miðbæ, við hefðum ekki getað miðað betur þó við hefðum reynt :).

Og þá kom röðin að raunverulegum túrisma dagsins. Við gengum framhjá Stortinget og National Teatret og Universitetet og Kongelige slottet og guð veit ekki hvað. Já, af því enginn myndi trúa okkur án þeirra, þá tókum við nokkrar myndir því til sönnunar hvað við vorum ótrúlega duglegar að labba :)

Fyrst gerði ég heiðarlega tilraun til þess að taka mynd af Ragnheiði Lóu með konunglegum lífverði sem stendur við hallardyr norsku konungshallarinnar en það tókst eitthvað fremur asnalega:

Hér er sko vel grundvöllur fyrir spurningunni: Lóa og vörðurinn eða vörðurinn og Lóa? En nóg um það, við stoppuðum líka við leikhúsið hið þjóðlega (lesist: Þjóðleikhúsið) og þar var tekin sería af myndum þar sem Lóan mín átti í stökustu vandræðum með uppstillinguna, en fyrst þessi sem sýnir hvað Lóa er lítil, errr, ég meina, hvað leikhúsið er stórt:

En víkjum þá að uppstillingunni:

Hægt er að smella á myndirnar til þess að sjá stærra eintak af þeim. Að lokum var ein svona súper sæt mynd af henni Lóu minni, bara svona venjuleg við hliðina á þessu fína leikhúsi

Þegar hér var komið við sögu töldum við okkur hafa skrásett nægilega vel tilveru okkar í miðbæ Oslóborgar og lögðum myndavélinni og hófum göngu eftir Karl Johans gate frá konungshöllinni í átt á járnbrautarstöðinni, þaðan sem ætlunin var að taka strætó heim. Einum ís seinna á mann varð það og raunin, sem passaði fínt, því við vorum rétt búnar að opna svalahurðirnar hér heima, þegar það byrjaði að leka úr loftinu.

[1] Þetta var sko enginn fótaskortur, það voru risastórir salthnullungar á brauðinu! Ég held ég hafi aldrei orðið eins þyrst við að borða eitt brauð, þó svo ég hafi hreinsað þá stærstu af.