Af hverju er það ekki bara kolvetni?

Börn eru yndisleg. Þau eru það yndislegasta í heimi hér.

Dóttir mín á afmæli á morgun, hún verður 11 ára.
Það hefur verið mikið að gera hjá henni upp á síðkastið og hún er orðin svolítið þreytt, enda klukkan líka þegar orðin tíu að kvöldi.

Við settumst niður til þess að ræða málin, hvað yrði að klárast í kvöld áður en hún færi að sofa, og hvað mætti bíða til morguns.

Á einhvern undraverðan hátt snerist umræðan að Guði og máltækinu "Guð hjálpar þeim sem hjálpa sér sjálfir" og auðvitað vaknaði spurningin: "Af hverju þarf Guð að hjálpa, þegar maður er að hjálpa sér sjálfur?". Nú í í veikri tilraun minni til þess að leyfa henni sjálfri að ákveða hvort, hvenær og hvernig hún iðkar sín trúarbrögð, svara ég einhvern veginn á þann hátt að Guð gefi okkur styrkinn til þess að geta hjálpað okkur sjálf. Og þá kom hún, perlan sem sífellt kemur frá börnum þegar heimspekilegar umræður eiga sér stað:

"Hvernig veistu að það er Guð? Af hverju er það ekki bara kolvetni?"