Ég þarf víst ekki að segja ykkur að það er komið nýtt ár. Árið tvöþúsundogátta, takk fyrir. Með þessu nýja ári fylgja hjá mér hins vegar stærri breytingar en undanfarin áramót hafa haft í för með sér:

Ég get nú ekki orða bundist lengur.

Sit við skriftir og á því ekkert að vera að ibbast upp á blogg, en ég stalst krúsina í kvöld og skoðaði færslur ýmissa aðila undanfarna daga, ásamt með athugasemdum við þær. Ég kemst ekki yfir það hvað við búum í skelfilega heiftúðugu þjóðfélagi hérna á Íslandi. Flestar eiga umræðurnar það sammerkt að í stað þess að ræða málefnalega um umræðuefnið sem verður uppspretta fyrstu bloggfærslunnar (sem nota bene eru alls ekki allar málefnalegar) taka við gríðarleg níð, málefnið er nítt, persónan er nídd og jafnvel heilu flokkarnir eða fylkingarnar fordæmdar fyrir að vera "vondar" - allt til að þurfa ekki að mætast með rökum. Tökum nokkur dæmi:

Ég er í færslubanni "rétt á meðan" ég klára síðustu meistaraprófsritgerðina mína, en ég gat samt ekki orða bundist eftir upplifun mína nú áðan.

Af óútskýrðum ástæðum var ég, þar til fyrir 10 mínútum síðan, áskrifandi af markaðspóstum frá Dell Norge, sem er svosum ekki í frásögur færandi, nema ég ákvað að nú væri komið nóg og ég hefði ekkert við frekari áskrift þar að gera.

Ég fylgdi leiðbeiningunum í tölvupóstinum sem mér hafði borist, smellti á tengilinn og það opnaðist vefsíða þar sem ég gat sett inn netfangið mitt og valið að láta fjarlægja áskrift, sem ég og gerði.

Að því loknu fæ ég klassíska skilaboðasíðu þar sem tilgreint er að frá þessu verði gengið en það gæti tekið smá stund. Hluti skilaboðanna hljóðuðu svona:

As of 11/15/2007 09:40:49, this e-mail address will be opted out from all marketing e-mail subscriptions within 48 hours. In the interim, you may continue to receive e-mail marketing to which you originally subscribed.

Fair enough hugsaði ég, menn hljóta að vera að gera þetta handvirkt úr því það tekur heila tvo daga, en við látum okkur hafa það.

En svo kom í ljós þjónustulund þeirra Norðmanna, því stuttu síðar barst mér tölvupóstur til staðfestingar á þessari beiðni minni og þar höfðu Norðmennirnir þetta að segja:

Vi setter pris på å ha deg som kunde, og på din anmodning har vi fjernet din e-postadresse fra markedsføringslisten.

Du er slettet fra: [netfangið sem ég notaði]

Det kan ta opptil 28 arbeidsdager før endringen er ferdigbehandlet. I mellomtiden kan du motta e-post med reklame som du tidligere abonnerte på.

Það er ekki á Norðmennina logið. Það tekur þá allt að 28 virka daga að vinna það sem Kaninn telur sig þurfa tvo daga til.

Klassískir Norðmenn var það eina sem ég hugsaði.

Við erum ekki alltaf sammála ég og Jónas, en ég kippi mér sjaldnast upp við það. Í ljósi efnisins, þá tel ég þó rétt að þegja ekki núna.

Ein af færslum Jónasar frá 17. september:

Persónuverndun glæpamanna
Gallinn við persónuvernd er, að hún er einkum í þágu glæpona. Reiðin út af birtingu skattskrár er upprunnin hjá fólki, sem vill ekki láta koma upp um sig. Gagnrýni á eftirlitsmyndavélar og fingraskanna á rætur sínar í óskum fólks að fela sig fyrir lögum og rétti. Heiðarlegt fólk þarf ekki að óttast skattskrá, eftirlitsmyndir, fingraför, ættir, kennitölu. Gegnsætt samfélag er í þágu venjulegs fólks. Aðrir ramba á jaðri samfélagsins, ofbeldismenn, fíkniefnasalar, skattsvikarar. Þeir vilja, að sem minnst sé um sig vitað. Róttækar hugmyndir um persónuvernd eru fyrst og fremst í þágu glæpamanna.

Ég hef rétt nýlokið við eina ritgerð þar sem ég fjalla um upplýsingasöfnun venjulegra fyrirtækja á persónuupplýsingum venjulegra neytenda - hvorugan hópinn ætla ég glæpamenn.
...

Það var skrítin tilfinning að vakna í morgun. Þegar ég var búin að klæða mig, þvo mér, borða morgunmat og bursta tennurnar þá vissi ég hreint ekki hvað ég ætti að gera.

Jú, pabbi hafði beðið mig fyrir verkefni og jújú auðvitað mun ég vinna það, en það var ekkert sem lá á að byrja strax.

Ég stóð inni í herbergi, horfði á skrifborðið og áttaði mig loksins á því að ritgerðin var farin og það var ekkert sem ég gæti gert til þess að breyta henni og ekkert sem ég þyrfti nauðsynlega við tímann í dag að gera - fyrir utan að eiga pantaðan tíma úti í bæ kl. 15.30 í dag.

Það var ótrúlega skrítin tilfinning, ...

Er ekki eitthvað bogið við það þegar ákvörðun flugmanna um að vinna ekki umfram vinnuskyldu veldur röskun á flugáætlunum flugfélags? Gerir flugfélagið virkilega flugáætlanir byggðar á umframnýtingu mannauðsins? Það er ekki eins og það séu einhverjar efasemdir um fjölda flugferða í viku hverri. ...

Fyrir ári og degi síðan sat ég í leigubíl á leiðinni til nýrra heimkynna í nýju landi sem ég hafði varla komið til áður.
Í dag tók ég lestina en enn á ný eru tímamót - ég er á leiðinni heim. Árið er liðið, prófin eru búin og ritgerðin í vinnslu.

Bráðum tekur alvaran við - og vonandi peningaframleiðslan líka.

Ég hlusta eiginlega aldrei á Útvarp Sögu. Þá sjaldan það gerist er það í gegnum vefsíðu Morgunhanans þegar ég sé á vefnum hjá honum viðtal sem gæti verið áhugavert og tek sénsinn og prófa.
Í dag var einn slík hlustunardagur og tilefnið var viðtal við Kristrúnu Heimisdóttur lögfræðing og frambjóðanda Samfylkingarinnar. Þau Jóhann og Kristrún ræddu um tillögu stjórnarinnar að auðlindaákvæði í stjórnarskrá.
Ég hafði séð á vefnum hjá Jóhanni að í framhaldi af því kæmi Birgir Guðmundsson að ræða um fréttir vikunnar og því lét ég upptökuna rúlla áfram, þó viðtalið við Kristrúnu væri búið.

Og þar leyndist hann, gullmolinn sem varð að færslu dagsins, mitt á milli auglýsinga sem lesnar voru af fólki á öllum aldri með mismikla getu til verksins. Gullmolinn var ágætlega lesinn en mikið óskaplega skildi ég mikilvægi þess að sækja menntun í auglýsingafræðum áður en maður ræður sig til þess að búa þær til:

Gerðu ekki neitt!
Láttu okkur bjarga fjármálunum.

Markaðsstofan

Það var og!

Eins og svo oft áður sit ég við og les bloggfærslur þeirra sem helst virðast ræða pólitíkina á Íslandi þessa dagana. Við lestur athugasemda við pistil Péturs Gunnarssonar um veru VG í villta vinstrinu rakst ég á þessa ótrúlegu setningu:

fólk sem þarf að gefa upp allar sínar tekjur, t.d. fólk sem vinnur hjá hinu opinbera (leturbr. mín).

Þarna var fullorðinn einstaklingur að ræða það sem sjálfsagðan hlut að fólk gæfi ekki upp til skatts allar sínar tekjur!

Er það virkilega sjónarmið einhverra Íslendinga að það sé eðlilegt að gefa ekki upp tekjur sínar til skatts að hluta eða öllu leyti? Er það virkilega þannig að svört vinna á uppá borðið hjá landanum á 21. öldinni?

Ég er eiginlega alveg orðlaus.

Lögfræðingurinn í mér gapir.
Mannréttindafulltrúinn í mér er klofinn í herðar niður.
Jafnréttissinninn í mér er órólegur.
Feministinn í mér glottir.

Já það er bannað að framleiða klám á Íslandi.
En ef ég reiddist þegar fólki í gulum stuttermabolum var meinað að ganga frjáls um landið mitt, hvernig í ósköpunum get ég þá réttlætt það að meina frjálsu og fullorðnu fólki með öðruvísi kynhegðun en ég, að ganga um sama land? ...