Þá er klukkan orðin rúmlega 18 að íslenskum tíma og við Lóa stóðum á refresh takkanum síðustu fimm mínúturnar.
Niðurstaðan var í samræmi við væntingar og trítlan mín hefur nám í menntaskóla í haust - í Menntaskólanum í Reykjavík.
Þar byrjuðu báðir foreldrar mínir sitt menntaskólanám og einhver systkini pabba líka.

Ég held að þetta verði frábært fyrir hana enda ...

Dóttirin tók þrjú samræmd próf í síðasta mánuði í sendiráði Íslands í Osló. Gert vegna þess að við höfum verið að íhuga möguleikann að hún fari í menntaskóla strax í haust, ári fyrr en áætlanir hafa gert ráð fyrir.

Og einkunnirnar bárust okkur í gær: 9 í ensku og 8,5 í íslensku og stærðfræði.

Geri aðrir betur, utan skóla með tveggja mánaða undirbúningi.

Það er óþarfi að segja frá því hversu óheyrilega stolt móðir ég er :)

Ég sat makindalega í sófanum mínum og gerði grín að nágrönnum mínum sem létu bjánalega á svölunum sínum: Sumt fólk er svo vitlaust sagði ég og Lóa sá sérstaka ástæðu til þess að leiðrétta mig: Endurorðun: Sumt fólk er misgáfað!

Það hefur verið lítið um færslur á vefsíðunni síðastliðna daga, sem einkennist fyrst og fremst af leti, umfram öðru. Ég hef frá nógu að segja, hef bara ekki verið í rétta grúvinu til að segja frá því.

Miðvikudagur í IKEA

Ef við förum yfir daganna í tímaröð, þá fór miðvikudagurinn í IKEA ferð, eins og áður hafði verið boðað, og í þetta skiptið var ég ekki sex tíma í burtu og ekki heldur eins pirruð þegar ég kom til baka. Þó lenti ég vissulega í pirringi á kassanum, þar sem stúlkugreyið reyndi að þræta við mig um hvort debetkortið mitt væri bankakort eða ekki. Hún þrábað um að ég framvísaði bankakorti ásamt debetkortinu og alveg sama hversu mikið ég reyndi að sannfæra hana, þá spurði hún alltaf aftur. Að lokum gafst hún upp, hringdi í yfirmanninn og fékk á endanum heimild til að taka leiðbeiningum og skrifaði niður bankaábyrgðarnúmer debetkortsins.
...

Já, það kom að því að við mæðgurnar myndum gerast túristar. Við gengum um miðborg Oslóar í dag skoðandi hina og þessa hluti. Við lögðum af stað heiman frá okkur og löbbuðum upp á Alexander Kiellands plass, þaðan sem allar áttir heimsins eiga uppruna sinn.
Alexander Kiellands plass er sem sagt efsti hlutinn á græna blettinum sem er vinstra megin við götuna okkar sem er á kortinu á tenglinum hér rétt fyrir ofan, púff, það gat ekki verið skýrara :). ...

Það er ótrúlegt að hugsa til þess að það eru 21 ár síðan ég var 13 ára, nýflutt í Kópavoginn utan af landi að hefja nám í Þinghólsskóla. ...

Af hverju er það ekki bara kolvetni?

Börn eru yndisleg. Þau eru það yndislegasta í heimi hér.

Dóttir mín á afmæli á morgun, hún verður 11 ára.
Það hefur verið mikið að gera hjá henni upp á síðkastið og hún er orðin svolítið þreytt, enda klukkan líka þegar orðin tíu að kvöldi.

Við settumst niður til þess að ræða málin, hvað yrði að klárast í kvöld áður en hún færi að sofa, og hvað mætti bíða til morguns.

Á einhvern undraverðan hátt snerist umræðan að Guði og máltækinu "Guð hjálpar þeim sem hjálpa sér sjálfir" og auðvitað vaknaði spurningin: "Af hverju þarf Guð að hjálpa, þegar maður er að hjálpa sér sjálfur?". Nú í í veikri tilraun minni til þess að leyfa henni sjálfri að ákveða hvort, hvenær og hvernig hún iðkar sín trúarbrögð, svara ég einhvern veginn á þann hátt að Guð gefi okkur styrkinn til þess að geta hjálpað okkur sjálf. Og þá kom hún, perlan sem sífellt kemur frá börnum þegar heimspekilegar umræður eiga sér stað:

Hún heitir Ragnheiður Lóa Stefánsdóttir og
kom í heiminn árið 1992, nánar tiltekið þann 06.06 kl. 06.16. eftir dágóðan undirbúning.
Hún var ekkert að flýta sér. Þegar 41 vika var liðin var læknirinn í mæðraskoðuninni aðeins farinn að ókyrrast, maginn var orðinn ansi stór. Ég yfirgaf mæðraskoðunina þann daginn með þau fyrirmæli að koma ekki aftur!
Þegar ég mætti svo í viðtal miðvikudagsmorguninn 3. júní, sléttri viku seinna voru góð ráð dýr. Hvítasunnuhelgin framundan, þar sem vera átti mikil læknaráðstefna, fyrirsjáanlegt að allir læknar yrðu því meira og minna uppteknir og það leist lækninum í skoðuninni ekkert á. Hún tók upp símann, lagði á aftur og fyrirmælin voru enn skýrari en áður: Ég skyldi mæta á Landspítalann eftir hádegi daginn eftir (fimmtudag), það
yrði að koma barninu í heiminn áður en læknarnir færu á ráðstefnu.