Jæja, rumpum þessu af. Mér finnst alveg ótækt að vera ekki búin að segja frá öllum þessum stórskemmtilegu (og þessu eina leiðinlega) atvikum sem á daga mína hafa drifið frá því ég fækkaði mjög dagbókarfærslunum í lok ágústmánaðar. Nánar verður síðan fjallað um hluta þeirra í sérstökum pistlum um það efni.

Fyrsta afsökunin fyrir skorti á skrifum voru gestir :)
Mamma og pabbi komu sem sagt í heimsókn. Ég á nokkrar myndir af viðburðinum og mun á endanum afreka að koma þeim á netið - ég er alveg viss um það :-/

Næsta afsökun var svo þegar skólinn byrjaði :)
Það bara var svo hrikalega mikið að gera - í félagslífinu.
Það voru haldnir fundir og fundarfundir og seminör og vörksjopp og hádegisfundir og kokteiltímar, já og svo voru eins og einn eða tveir fyrirlestrar sem þvældust með.

Stóra afsökunin hefur hins vegar verið lithimnubólgan, ég er búin að skrifa um hana og ætla því ekki að eyða miklu púðri í það hér - eða yfirhöfuð héreftir. Aðalatriðið er að augað er nokkurn veginn að komast í samt lag.

Síðast en ekki síst þá hef ég bestu afsökunina: Tímaskortur.
Og það vegna þess að ballettinn hjá henni dóttur minni er staðsettur lengst út í ballarhafi ... já, lesist og skrifist ballarhafi. það tekur okkur fjóra klukkutíma að fara í ballett og heim aftur - hver hefur orku til þess að skrifa eftir svoleiðis ferðalag.

Já heyrðu svo fékk ég líka nýtt tæki í afmælisgjöf til þess að fikta í ... margar klukkustundirnar farnar í að prófa tækið - ekki spurning.

En, ég hef notað tímann vel, búin að safna orku til þess að geta skrifað í lok langra daga - hef tvö (svona næstum) heilbrigð augu til þess að lesa með og er orðin uppiskroppa með rauðvínið þannig að félagslífið hlýtur að róast í kjölfarið. Já og svo eru gestirnir farnir og töfrasprotinn að verða batteríslaus.

Ég hlýt að geta farið að skrifa aftur, andsk. hafi það ...

Tíminn einn leiðir það í ljós.