Þetta er nokkurn veginn nákvæmlega það sem ég er að skrifa um af miklum móð þessa dagana.

Samkvæmt heimildum Orðsins á götunni eru dæmi um það meðal stórra fasteignafélaga á höfuðborgarsvæðinu að þeir komi fyrir staðsetningarbúnaði á erlendum konum sem sjá um þrif á eignum þeirra.

Þetta mun vera í þeim tilgangi að fylgjast með því hvar þær eru á hverjum tíma og hvort þær séu ekki örugglega að vinna ölllum stundum. Það er spurning hvort um sé að ræða búnað svipaðan þeim sem bandarísk fangelsisyfirvöld nota til að fylgjast með því hvort fólk sem dæmt eru í stofufangelsi sé heima hjá sér og sjá má hér á myndinni til hliða?

Ég geri fastlega ráð fyrir að hér sé um nýtingu á RFID tækninni að ræða, þar sem einstaklingurinn ber á sér t.d. lítið aðgangskort sem notað er til þess að ...

Það féllu tveir hæstaréttardómar í gær, fimmtudag, sem báðir fjölluðu um áfengisauglýsingar. Í báðum dómum komst hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að birting umræddra auglýsinga hafi verið andstæð ákvæðum 20. gr. áfengislaga (áfl.). Munurinn á dómunum fellst þó í því að í öðru málinu var starfandi stjórnarformaður Karls K. Karlssonar sýknaður en í hinu málinu var framkvæmdastjóri Rolf Johansen sakfelldur að hluta. Það sem ræður mismunandi niðurstöðum enn einu sinni er ákvæði hinna 50 ára gömlu prentlaga um nafngreiningu höfundar við birtingu á prenti. Lítum nánar á málin:

Ég hlusta eiginlega aldrei á Útvarp Sögu. Þá sjaldan það gerist er það í gegnum vefsíðu Morgunhanans þegar ég sé á vefnum hjá honum viðtal sem gæti verið áhugavert og tek sénsinn og prófa.
Í dag var einn slík hlustunardagur og tilefnið var viðtal við Kristrúnu Heimisdóttur lögfræðing og frambjóðanda Samfylkingarinnar. Þau Jóhann og Kristrún ræddu um tillögu stjórnarinnar að auðlindaákvæði í stjórnarskrá.
Ég hafði séð á vefnum hjá Jóhanni að í framhaldi af því kæmi Birgir Guðmundsson að ræða um fréttir vikunnar og því lét ég upptökuna rúlla áfram, þó viðtalið við Kristrúnu væri búið.

Og þar leyndist hann, gullmolinn sem varð að færslu dagsins, mitt á milli auglýsinga sem lesnar voru af fólki á öllum aldri með mismikla getu til verksins. Gullmolinn var ágætlega lesinn en mikið óskaplega skildi ég mikilvægi þess að sækja menntun í auglýsingafræðum áður en maður ræður sig til þess að búa þær til:

Gerðu ekki neitt!
Láttu okkur bjarga fjármálunum.

Markaðsstofan

Það var og!

Jónas Kristjánsson setur inn athyglisverðan pistil á vefsíðu sína í dag, þar sem hann fjallar um ábyrgð á birtu efni á netmiðlum.

Netmiðlar lúta lögum
Fjölmiðlar og aðrir, sem gefa út netmiðla af ýmsu tagi, eiga að gefa bloggurum auðveldan kost á að birta eingöngu athugasemdir undir fullu nafni. Þar með væri ábyrgð vísað frá netþjónum, netmiðlum og viðurkenndum bloggurum yfir á hendur fólks, sem nú felur geðveiki sína undir nafnleysi. Það mundi sleppa athugasemdunum eða vanda þær betur. Hvort tveggja er góður kostur. Dómvenja hefur skapazt um, að lög um prentmiðla gilda um ljósvakamiðla og munu því einnig gilda um netmiðla, þótt á það hafi ekki reynt. Fyrir rest er prentarinn ábyrgur, það er að segja netþjónninn.

Sérstaka athygli vekur hjá mér ummæli hans um að dómvenja hafi skapast um að prentlögin gildi um varpmiðla. Ég veit ekki betur en að núgildandi útvarpslög hafi nægilega sérgreindar ábyrgðarreglur til þess að ekki þurfi að líta til prentlaga um ábyrgð og væri því áhugavert að heyra frá Jónasi hvað hann eigi við þar.
Áfram heldur Jónas og leiðir af dómvenjunni að prentlögin hljóti að gilda um netmiðla líka. Ég er í sjálfu sér ekki ósammála því en tel að málið sé flóknara en það. Ég er í öllu falli ekki sammála því að hin sérstaka ábyrgðarröð sem rakin er í prentlögum gildi um netmiðla, þannig að á grundvelli prentlaga verði ábyrgð skref fyrir skref látin enda hjá rekstraraðila netþjónsins sé höfundur ekki nægilega sérgreindur. Enda eru fleiri lög sem taka þarf tillit til. Kemur þar upp í hugann lögin um rafræn viðskipti og rafræna þjónustu, þar sem fjallað er um ábyrgð rekstraraðila og hún einmitt sérstaklega takmörkuð.

Jæja, þá er fallinn nýr dómur um ábyrgð á birtingu áfengisauglýsinga sem enn flækir málin um eftirfylgni með áfengislögunum.

Í Hæstarétti í morgun var framkvæmdastjóri heildsölu sýknaður af kröfu ákæruvaldsins um að hann bæri refsiábyrgð á efni og birtingu auglýsinganna.

Dómurinn er um margt merkilegur. Birting auglýsinganna er talin brjóta gegn áfengislögum en vegna orðalags ábyrgðarreglu prentlaga er framkvæmdastjórinn sýknaður, þar sem hann er ekki nægilega nafngreindur í auglýsingunum.

Lagt er upp með skoðun á auglýsingunum sjálfum ...

Ég vissi að líftími hönnunarinnar á vefsvæðinu hjá mér væri takmarkaður, en ég átti ekki von á því að sextán mánuðum eftir að það færi í loftið yrði ég að fara að huga að endurnýjun vegna þess að þetta útlits"konsept" væri að tröllríða þjóðinni, hvort heldur sem er í hefðbundnum auglýsingum eða vefsvæðum hinna ýmsu stórfyrirtækja - sérstaklega í fjármálageiranum. ...

Ég vinn þessa dagana á skrifstofu sem staðsett er í mikilli nálægð við veitingastaðinn Sólon í Bankastræti. Um miðjan dag í dag brá svo við að út á svalirnar koma tveir menn með flennistóra fána, þar sem vörumerki bjórtegundar er það eina sem kemur fram, auk tape-rúllu, og viti menn þeir límdu fánana fasta við burðarsúlur hvora sínu megin við innganginn.

Fánarnir blakta nú í golunni fyrir hvern þann sem gengur fram hjá og þar sem þeir eru heiðgrænir að lit, þá eru þeir mjög áberandi framan á hvítu húsinu.

Í tilefni af þessari uppákomu hafði ég samband við lögregluna í Reykjavík ...

Ég lauk stórum áfanga í dag þegar ég skilaði inn endanlegu eintaki af lokaritgerðinni minni í viðskiptafræði við Háskólann í Reykjavík. Í ritgerðinni fjallaði ég um takmarkanir á viðskiptalegu tjáningarfrelsi í auglýsingum - á mannamáli: hvað má auglýsa og hvaða takmarkanir hefur löggjafinn sett þar á.

Grátt svæði

Við höfum öll heyrt umræðuna um grátt svæði ... öll notum við hugtakið af og til þegar við erum viss um að okkur líkar ekki hegðun en erum ekki endilega viss um að hegðunin sé ólögleg. En þeir eru einnig til sem skýla sér á bak við grátt svæði, vitandi að þeir eru í raun að brjóta lög, beita fyrir sig hugtakinu, án þess að hegðunin falli réttilega þar undir.

... ég meina: KRAKK. Af öllum hlutum, hvernig datt ykkur í hug að reyna að fá skrásett vörumerkið KRAKK sem sælgæti!?

Ég er sem sagt að lesa hugverkarétt eina ferðina enn enda próf á laugardag og viti menn, í fyrirlestri í vetur tekur Rán dæmi um að Einkaleyfastofan hafi hafnað beiðni um skráningu vörumerkisins KRAKK enda augljóslega andstætt velsæmi.

Það sem ég skil ekki er hvernig í ósköpunum einhverjum datt í hug að nota nafnið, að reyna að nota nafnið á jákvæðan máta. Eigum við ekki í nægum vandræðum með markaðssetningu á ólöglegum eiturlyfjum (við ræðum um þau löglegu síðar!) svo við, þessi löghlýðnu, förum ekki að aðstoða undirheimana með því að setja, bókstaflega, KRAKK á milli tannanna á fólki.

Af hverju

Ég get ekki orða bundist lengur. Í garð er genginn einn
auglýsingaþyngsti tími ársins og það gefst ekki betri tímasetning til þess að byrja að tjá sig um efni þeirra.

Ég er alin upp í bransanum. Móðir mín og bróðir reka með
starfsfélaga sínum nokkuð stóra og öfluga auglýsingastofu og hafa gert síðastliðin 13 ár. Alla mína hunds- og kattartíð hefur umfjöllun á heimilinu meðal annars verið um auglýsingar, markaðssetningu og skynsama beitingu almannatengsla.

Atvikið

Frægt er orðið (innan takmarkaðs hóps) orrahríð mín við
framkvæmdastjóra auglýsingastofu fyrr í haust, vegna þess sem ég hef kallað augljósan ritstuld og fjallað er um í þönkum mínum undir yfirskriftinni afritun og eftirgerð en látum það atvik liggja á milli hluta og einbeitum okkur að framtíðinni.